حیوانات

 
 

مرداب هسل مازندران

40535718_242366346476249_2979968647365781487_n

مرداب هسل یا تالاب کنیچال یکی از جاذبه‌های شگفت‌انگیز چالوس است که همچون زیبایی خفته در میان جنگلی سرسبز با درختان سربه فلک کشیده و انبوه پنهان است. برای رسیدن به این مرداب رویایی و زیبا باید در دل جنگلی سحرانگیز پیاده‌روی کنید و هرچه به‌سمت آن پیش بروید، متوجه اسیدی شدن و ترش مزه بودن هوا خواهید شد و این نوید دهنده نزدیک شدن به این مکان شگفت‌انگیز است. وقتی به مرداب هسل برسید، خواهید دید که درختان و گیاهان همچون مرواریدی آن را احاطه کردند و جلوه و زیبایی خاصی به آن بخشیده‌اند. این مرداب در ارتفاع ۲۵۰ متری از سطح دریا قرار دارد و مساحت آن در زمانی که بیشترین آب را دارد، کمتر از یک هکتار است. در مطالعات و اندازه‌گیری‌های سال ۱۳۸۵، مساحت مرداب حدود ۳,۸۰۰ متر بوده است. عمق آب در این بازه در عمیق‌ترین نقطه که در سمت جنوب غربی قرار داشت، ۲/۳۰ متر و عمق آن با اتکا به داغ‌آب موجود بر تنه درختان و سنگ‌ها در زمان ظرفیت کامل ۴/۴۰ متر بوده است. در گذشته حجم آب هسل بیشتر بود و در بعضی از نقاط عمق به بیش از ۱۵ متر نیز می‌رسید. آب مرداب هسل از کف و کانون آن می‌جوشد و هیچ رود یا جویباری به آن نمی‌ریزد. در پایین دست تالاب چشمه‌ای از زیر درختی کهنسال می‌جوشد و در واقع این چشمه زیرآب هسل محسوب می‌شود. در سمت شرقی مرداب شیاری وجود دارد که هنگامی که به‌ندرت آب سر ریز می‌کند، از آن شیار به‌سمت دره چالوس رود سرازیر می‌شود. پرحجم‌ترین آب موجود در مرداب هسل از ریزش باران‌های موسمی است که در نیمه دوم فصل پاییز آغاز می‌شود و تا اواسط بهار ادامه می‌یابد. این مرداب در بعضی از سال‌ها کم آب می‌شود و آب آن تاکف فرو می‌نشیند.

در مرداب هسل گویی زندگی ساکن است و زمان در آرامش و سکون سپری می‌شود. در این مرداب هیچ موج و حرکت آبی وجود ندارد و سطح آن به‌اندازه نیم سانتی‌متر با جلبک پوشیده شده و هیچ جای درزی باقی نمانده است. این جلبک‌ها در قسمت‌هایی که زیر سایه درختان قرار دارند به رنگ سبز دیده می‌شوند و هرچه به کانون مرداب نزدیک‌تر می‌شوند نارنجی و در نهایت در برابر نور خوشید به رنگ سرخ روشن در آمده و جلوه‌گری می‌کنند. مرداب هسل در گذشته زیستگاه جانوران و حیوانات متعددی بوده است؛ اما امروزه با برهم خوردن اکوسیستم مرداب، این گونه‌ها دیگر دیده نمی‌شوند یا کمتر هستند. شاید دلیل این اتفاق باز شدن پای گردشگران به این منطقه با احداث جاده در دل جنگل باشد. لاک‌پشت‌ها، وزغ‌ها و زالوها از جمله جاندارانی هستند که در هسل زندگی می‌کردند؛ ولی اکنون کمتر به چشم می‌خورند. در این مرداب ماهی زندگی نمی‌کند؛ اما زیستگاه ایدئالی برای دوزیستان است. این مکان در گذشته آبشخور حیواناتی چون یوزپلنگ و پلنگ نیز بوده است. منطقه مرداب هسل قبل از ملی شدن جنگل‌ها و مراتع آن، از چراگاه‌های احشام مردمان روستاهای سینوا، طلاجو و سینوا چشمه بود. درختان ممرز، انجیلی، راش، داغداغان، آزاد، شمشاد و بعضی درختان میوه جنگلی مانند سیب ترش جنگلی، انگور جنگلی، انجیر، انار و انواعی از گیاهان دارویی مثل بابونه، فشکی واش، زِمِنج پوشش گیاهی مرداب هسل را تشکیل می‌دهند.

وجه تسمیه مرداب هسل : مرداب هسل به نام‌های متعددی چون کنیچال، کنّو چال، گَن اُچال، مِهاز چال، مشل و هسل شناخته می‌شود که از این میان، اسامی مشل و هسل معروف‌ترند. واژه هسل نیز به معنی آب راکد و آبگیر فصلی است و در گویش تبری کلارستاقی برای هر آبگیری از این کلمه استفاده می‌کنند. مرداب هسل یکی از جاهای دیدنی چالوس استان مازندران است. این مرداب در جنوب دو روستای طلاجو و سینوا در ۱۰ کیلومتری جنوب غربی شهر چالوس، ۱۵ کیلومتری شمال غربی شهر مرزن آباد و در عمق جنگل معروف مشل موزی قرار دارد. جنگل مشل موزی به نام‌های مشعل، فین یا محمد آباد نیز شناخته می‌شود. این جنگل از جنوب به جنگل‌های سوته لار و منطقه کردشت، از شمال و شمال غرب به گاوسرای قدیمی مشعل و منطقه مشعل موزی و از مشرق به منطقه مشعل لات منتهی می‌شود.

برای دسترسی به مرداب هسل، ‍۱۰ کیلومتر مانده به شهر چالوس بعد از پلیس راه، اولین فرعی خاکی را پیش بگیرید که جاده‌ای جنگلی است و به‌سمت روستای سینوا می‌رود. در این مسیر، بعد از عبور از پل رودخانه (یعنی مسافتی حدود ۳۰۰ متر)، به یک دوراهی می‌رسید که باید مسیر سمت راست را انتخاب کنید تا به مرداب رویایی هسل برسید. بعد از رسیدن به نزدیکی مرداب هسل باید خودروی خود را پارک کنید و بقیه مسیر را با یک پیاده‌روی سبک در حدود ۴۵ دقیقه در دل جنگل ادامه دهید. اگر اهل پیاده‌روی نیستید یا برایتان سخت است، می‌توانید با خودروهای آفرود، وانت و نیسان مردم محلی‌ منطقه این راه را تا پای مرداب طی کنید. با توجه به دشوار نبودن مسیر پیاده‌روی، پیشنهاد می‌کنیم که قدم‌زدن در جنگل و تماشای زیبایی‌ها و لذت بردن از هوای روح‌انگیز آن را از دست ندهید.

مرداب هسل در پاییز : پیشنهاد می‌کنیم اگر عاشق شاه فصل‌ها هستید، در پاییز به تماشای مرداب هسل بروید. در فصل پاییز این مرداب به مانند تابلوی رنگارنگ و چشم‌نوازی از طبیعت است. در پاییز زیبایی هسل دوچندان می‌شود و مهمانی از رنگ‌های قرمز، صورتی و نارنجی در آن برپا می‌شود.

مرداب هسل در زمستان : مرداب هسل در فصل زمستان نیز جلوه و زیبایی خاص خود را دارد و همچنان می‌توانید آن را به رنگ‌های صورتی و نارنجی مشاهده کنید. در این فصل شاخه‌های بسیاری از درختان انجیلی و ممرز (یا کُرزِل) همچنان سبز هستند؛ انبوهی از گیاهان درخت‌زی معروف مثل «دارواش» نیز سرسبزی سر شاخه‌ها را حفظ می‌کنند.

جل بافی؛ هنری در خدمت عشایر ایران

جل-اسب

عشایر جهت پوشاندن چهارپایان خصوصاً اسب و الاغ از این بافته استفاده می کنند. بافت جل شبیه به گلیم و بسیار ساده است . جهت بافت این محصول ساده و بدون نقش در گذشته از پشم استفاده می شد، ولی در حال حاضر بیشتر نخ پنبه ای به مصرف می رسد. بندرت دیده شده است که روی جل ها سوزندوزی هندسی انجام شود. این نوع جل از یک طرف دارای نقش و یک رویه است. جل از صنایع دستی جامعه عشایری است. جل بافته ای است از خامه سیاه و سفید که آن را در ابعاد مختلف می بافند و بر روی چهارپایان می اندازند تا هم بتوانند بر روی آنان بار قرار دهند و هم در مواقع بارندگی از خیس شدن چارپایان جلوگیری شود. جل را زنان عشایر با کوبیدن میخ های چوبی بر روی زمین و گذراندن تارهای پشمی از روی چوب ها و عبور دادن عرضی تارهای پشمی دیگر از لابلای تارهای طولی می بافند. این صنعت جنبه خود مصرفی دارد و جهت رفع احتیاجات خانوار به بافت آن اقدام می گردد.

جل ابزاری برای گرم نگه داشتن حیوانات : جل اسب یکی از دست بافته های زیبا و عشایری ایران است. جُـــل اسب هم نقشِ گرم نگاه داشتن و عرق گیر اسب را دارد و هم جنبه تزیینی و تشریفاتی که در مورد شتر، مورد تزیینی دارد. بدنه اصلی جُـــل، یک مستطیل است که دو دستک به آن وصل شده که این دستک ها، پشت اسب را می پوشاند. تفاوت جُــــل اسب با جُـــل شتر درآن است که جُل شتر بزرگتر از جُــل اسب می باشد و توسط دو قطعه پارچه به یکدیگر دوخته شده تا کوهان شتر از آن بیرون بماند. به طور کلی در بیشتر مناطق ایران جُل اسب و شتر با اشکال و تزیینـات گوناگون تولید می شود و به صورت گلیم، قالی، جاجیم، و سوزنی تهیه می گردد. عشایر آذربایجان، دشت مُغان، کُردهای خراسان، ترکمن ها، عشایر فارس، ورامین و ایل افشار هر کدام به گونه ای جُل را بافته و تزیین می کنند. بطور مثال در ترکمن صحرا، جُل از جنس پارچه و تکه دوزی ماهوتی و پنبــــه ای، با سوزندوزی های زیبایی تهیه می گردد. در ایلات کرمان، به صورت گلیم، نقوش سوزنی، شیریکی پیچ با تار و پود پشم و عشایر آذربایجان با تکنیک بافت جاجیم برای تولید جُل، استفاده می کنند.

کویر شش ماهه!

1801846

در شمال شرقی اراک و در منطقه فراهان سفلی، دریاچه ای فصلی قرار دارد که در فصل بارندگی پر آب است و در فصول خشک به صورت باتلاق و نمکزار در می آید. منطقه ای که نیمی از سال کویر میقان نام دارد و نیم دیگر سال، دریاچه میقان. خاک این منطقه از مارن و رس است و در هوای مرطوب و بارانی نرم می شود. زمانی که رطوبت هوا کم می شود، قدرت تبخیر آب افزایش می یابد و به علت شوری آب، گنبدها و طبقاتی نمکی در دریاچه شکل می گیرد. این طبقات و لایه های نمکی تمامی سطح دریاچه را می پوشانند و از فاصله دور سفید و برفی به نظر می رسند. دریاچه در فصل پاییز و زمستان زیستگاه پرندگان مهاجری مثل درنا، لک لک، اردک و غاز وحشی می شود که از نواحی سرد سیر کوچ می کنند و مدتی در این دریاچه توقف دارند . زیبایی این دریاچه در تمام ایام روز، به خصوص در هنگام طلوع و غروب خورشید شگفت انگیز است و جلوه ها و سراب هایی را ایجاد می کند که شاید نمونه اش را در هیچ جای دیگری نبینید. مساحت این دریاچه حدود ۱۰۰ کیلومترمربع است و حدود  ۱۶۰۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد.

دریاچه در فصل پاییز و زمستان زیستگاه پرندگان مهاجری از قبیل درنا، لک لک، اردک و غاز وحشی می شود که از نواحی سرد سیر کوچ می کنند و مدتی در این دریاچه توقف دارند. از جانداران بومی که در اطراف این دریاچه زندگی می کنند می توان گرگ، شغال، روباه، خرگوش و گراز را نام برد. البته عده ای هم ادعا کرده اند که آهو و کفتار هم در این ناحیه مشاهده کرده اند که با توجه به نزدیکی  این ناحیه با منطقه حفاظت شده هفتاد قله چندان بعید نیست. در کویر و اطراف دریاچه نوعی گیاه شوره زاری می روید که به قره داغ معروف است. این گیاه بومی منطقه بوده و شاخ وبرگ های چتر مانند خود را در تپه های ماسه ای نفوذ می دهد. درنتیجه مانند سدی مانع از حرکت و پراکندگی شن ها و ماسه ها می شود. گیاه قره داغ ابتدا روی زمین های هموار رشد می کند و به مرور که ماسه ها به حرکت درمی آیند، بوته گیاه به عنوان سدی جلوی حرکت ماسه ها را گرفته و برای جلوگیری از غرق شدن در ماسه ها خود را بالا می کشد. این گیاه که به قهرمان کویر مشهور است، به صورت طبیعی باعث تثبیت شن های روان شده و هم اکنون حدود ۳۹ هزار هکتار از زمین های اطراف کویر را پوشانده است. این گیاه در فصل بهار گل های کوچک قرمز رنگی مانند دانه های تسبیح و خوشه های آلبالو می دهد که در فصل تابستان به ثمر می رسند. این گیاه که در گذشته از دانه های آن در صنعت رنگرزی استفاده می شد، در اواخر فصل تابستان تبدیل به علوفه دام ها می شود و چهارپایان دانه، برگ و سرشاخه های این گیاه را می خورند.

کنیا؛ سرزمین حیات وحش آفریقا

20173395352169670a

واقعیت ناراحت کننده در مورد کنیا این است که بسیاری از مناظر شگفت انگیز کشور، به دلیل ترسی که ناشی از وضعیت نابسامان اقتصادی و اجتماعی در این کشور است، برای گردشگران ناشناخته مانده است. کشوری که به تازگی ( در حدود ۵۰ سال پیش ) از شر استعمار رهایی یافته، هنوز دچار مشکلات گسترده در برقراری نظم و  برپایی دولت مرکزی مقتدر است. اما آیا این وضعیت در بسیاری از کشورهای دیگر وجود ندارد؟ تنها بخشی از نایروبی و روستاهای اطراف شاهد درگیری نیروهای شورشی و دولت است و ۹۹ درصد بقیه کشور نه تنها امن، که دارای مردمی مهربان و مهمان نواز است. در مناطق گردشگری و خارج از درگیری این کشور با استقبالی گرم، صمیمی و دوستانه مواجه می شوید، که در سایر کشورها به سختی از چنین استقبالی برخوردار خواهید شد. برای توصیف این کشور، شاید بهتر باشد تصاویری گویای مناظر بکر و دیدنی این کشور را مرور کنیم، چراکه کلمات قدرت توصیف طبیعت حیرت انگیز کنیا را ندارند.

۱.سیاحت و کشف مناظر بی بدیل کنیا با بالون : کنیا بهترین کشوری است که می توان در آن بالون سوار شد، بر فراز بالون سیاحت اکتشافی حیرت انگیزی روی جنگل ها و مراتع سرسبز آفریقا داشت و درعین حال از طلوع صورتی رنگ و غروب نارنجی رنگ آسمان ماسایی مارا ( Masai Mara) لذت برد. صرف صبحانه در بالون  و بر فراز آسمان آفریقا تجربه به یادماندنی خواهد شد.

۲.گله فیل های آمبوسلی (Amboseli) : منطقه حفاظت شده آمبوسلی در دره ریفت کنیا واقع شده است. این منطقه بهترین ناحیه آفریقا برای از نزدیک دیدن گله های فیل آفریقایی است. گاه گردشگران آن قدر به فیل ها نزدیک می شوند که می توانند آن ها را از نزدیک لمس کنند.

۳.خانواده شیرها در ماسایی مارا : وقتی در کشور خودمان زندگی می کنیم، ممکن است شانس دیدن شیرها را از پشت میله های قفس باغ وحش داشته باشیم، اما در منطقه  حفاظت شده ماسایی مارا کنیا، دسته های شیر که آزادانه در طبیعت زندگی می کنند را می توان از چند صد متری دید، و آنگاه از اینکه چقدر سلطان جنگل حیوان تنبلی است حیرت زده شد.

۴.مناطق حفاظت شده کنیا : انسان یک بار روی زمین زندگی می کند و تنها یک بار فرصت تجربه شگفتی های زمین را دارد، ازاین رو است که برای قرن های متمادی سفرهای تفریحی اکتشافی به آفریقا، از هیجان انگیزترین برنامه های انسان های ماجراجو بوده است. در میان کشورهای آفریقایی، آنچه کنیا را متمایز می کند تلاش مردم محلی این کشور برای حفظ حیات وحش و جلوگیری از شکار غیرقانونی حیوانات در این کشور است. مردم این کشور سعی می کنند با حفظ طبیعت زیبا و گونه های حیوانی منحصربه فردشان، با ساخت مهمانسراها و کمک به گردشگران برای بازدید از مناطق حفاظت شده، امرارمعاش کنند. در کنیا ۲۵ منطقه حفاظت شده طبیعی وجود دارد که هریک شگفتی های منحصربه فردی را در خود جای داده اند.

۵.تماشای غروب در میان گله گورخرها : اگر بپرسید بهترین مکان برای تماشای غروب خورشید کجاست، باید کنیا را به شما پیشنهاد کنیم، در مناطق حفاظت شده کنیا، خبری از آسمان خراش های مزاحم و آلودگی های نوری در آسمان نیست، در میان طبیعت بکر و حتی گاه در قلب گله های گورخر یا گاومیش ها می توان به تماشای دل انگیز غروب خورشید نشست، منظره ای که کمتر کسی شانس دیدن آن را خواهد داشت.

۶.مهاجرت گاومیش ها از سرنتگی (Serengeti) : اگر در زندگی فرصت دیدن مهاجرت گاومیش ها را داشته باشید، باید بدانید به اندازه کافی خوش شانس هستید. هر تابستان ( و به طور معمول در ماه آگوست ) گله های گاومیش از منطقه حفاظت شده سرنتگی به ماسایی مارا مهاجرت می کنند، تماشای حرکت این گاومیش ها که به صورت منظم و در یک خط به دنبال هم حرکت می کنند حیرت انگیز است.

۷.خیابان های شلوغ و پرهیاهوی نایروبی (Nairobi) : شاید شنیدن نام نایروبی (پایتخت کنیا) به دلیل اخباری که گاه وبیگاه از آمار جرم و جنایت در این شهر منتشر می شود، کمی ناخوشایند به نظر برسد. اینکه گردشگران باید از سفر به مناطق ناامن دوری کنند، منطق کاملاً سنجیده ای است اما تنها مناطق محدودی از نایروبی امنیت کافی به همراه ندارد. در سایر مناطق شهر، می توانید با خیالی آسوده از صنایع دستی زیبا و ارزان قیمت بخرید، در شهر قدم بزنید و از موزه ملی کنیا دیدن کنید.

۸.غذاهای فوق العاده لذیذ کنیایی : با توجه به گوناگونی قبایل، آداب ورسوم و فرهنگ موجود در این کشور، از یک غذای خاص نمی توان به عنوان غذای اصلی مردم کنیا یادکرد اما، در عوض ردپای بسیاری از غذاهای لذیذ و مقوی که با مواد اولیه تازه و سرشار از پروتئین و غلات طبخ می شوند را در کنیا می توان یافت. بااین همه یکی از محبوب ترین غذاها در این کشور یوگالی ( Ugali) است، که از ذرت درست می شود( چیزی شبیه به سوپ ذرت). غذاهای متنوع دیگری از برنج، لوبیا، گوشت بز، بره، گاو و مرغ و صیفی جات هم طرفداران خاص خود را دارد.

۹.هتل همینگوی (Hemingway Hotel) : به جرئت می توان گفت هتل همینگوی بهترین هتل کنیا است. اگر می خواهید چند روز را در پایتخت شلوغ کنیا بگذرانید این هتل با اتاق های زیبا و خدمه مهربان ترک نایروبی را برایتان سخت می کند. فضای مجلل هتل و وسایل پرزرق وبرق آن یادآور هتل های ۵ ستاره ایندیانا جونز (۵ star Indiana Jones) است.

۱۰.قله کنیا : صعود به قله ۵۰۰۰ متری کنیا، شاید به اندازه صعود به ارتفاعات کلیمانجارو هیجان انگیز نباشد اما زیبایی آن حال و هوای خاصی به همراه دارد. قله کنیا که در قسمت شرقی دره ریفت واقع شده، بلندترین قله این کشور به شمار می رود. در صعود به کوه کنیا می توانید از مناظر زیبای دره ریفت، قله های پوشیده از برف و دامنه های پوشیده از گیاهان منحصربه فرد این کوه لذت ببرید.

۱۱.پارک ملی آمبوسلی ( Amboseli National Park) : پارک ملی آمبوسلی مشهورترین زیستگاه فیل های آفریقایی است، و در کنار آن حضور پرنده های عجیب بومی کنیا، بابون ها (گونه ای از میمون) ( baboons)، اسب های آبی، بوفالوها و یوزپلنگ ها بر شکوه این ذخیره مهم طبیعی زمین افزوده است. اگر به کنیا صرف کردید به هیچ وقت بازدید از این پارک ملی را از دست ندهید، کامل ترین نما از رشته کوه های کلیمانجارو نیز از پارک قابل رؤیت است.

۱۲.مردم دوست داشتنی کنیا : اغلب گردشگران برای دیدن گونه های جانوری متعدد به کنیا سفر می کنند و بسیاری از شگفتی تنوع و گوناگونی فرهنگی مردم این کشور غافل اند. بالغ بر ۴۰ نژاد و قبیله کنیا را وطن اصلی خود می دانند، ماسایی (Masai) ، کیکویو( Kikuyu) ، لوآ ( Luo) و کامبا (Kamba) بزرگ ترین قبایل کنیایی هستند که سنت های گذشته خود را حفظ کرده اند. علاوه بر آن در نایروبی  تعداد زیادی اروپایی، آمریکایی و اهالی آفریقایی جنوبی زندگی می کنند. مردم کنیا مردمی فروتن، مهمان نواز، دوست داشتنی و خستگی ناپذیرند.

۱۳.جزیره لامو (Lamu) : احتمالاً نام لامو را به تازگی در جریان خشونت های یکی از قبایل ساکن در شهر کوچکی در همسایگی این شهر شنیده اید. اما فارغ از این اتفاقات نادر، سفر به لامو بخش مهمی از بازدید از کنیا را تشکیل می دهد. روستاهای زیبا به سبک آفریقایی در اطراف این شهر آشیانه گرفته اند. این شهر یکی از تاریخی ترین شهر کنیا است که در سال ۱۳۷۰ میلادی توسط قبیله سواحیلی ( Swahili)  بنا شده است. مرکز این شهر در میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده و علاوه بر آن مردمی مهمان نواز و سواحلی زیبا و خیره کننده را در خود جای داده است.

۱۴.تنوع حیرت انگیز مناظر طبیعی : جغرافیای جذاب و متنوع کنیا نه تنها باعث شده تا هزاران گونه مختلف از حیات وحش  در این جای جای این کشور به حیات خود ادامه دهند، بلکه کنیا را به مقصد گردشگری ای مناسب برای هر نوع سلیقه تبدیل کرده است. در مناطق ساحلی کنیا، شن های سفید و آب های شفاف و تمیز یافت می شود، نواحی شمالی کشور از سرزمین های ناهموار و کوه های بلند پوشیده شده و جنوب و مرکز کشور پوشیده از مراتع سرسبز، جنگل های پرباران و زمین هایی پر از درخت های شگفت انگیز است.

۱۵.پلنگ های کمیاب و یوزپلنگ های آفریقایی : یکی از بهترین لحظات بازدید از پارک ملی نایروبی، ماسایی مارا و پارک ملی آمبوسلی لحظه مواجه شدن با یوزپلنگ ها و پلنگ های نادر این منطقه است. این یوزپلنگ ها و پلنگ های نادر در معرض انقراض قرارگرفته اند و به سختی می توان آن ها را از نزدیک دید، اما لحظه ای که آن ها را ببینید تمام ذهن شما مجذوب حرکت این گونه از گربه سانان خواهد شد.

۱۶.اقامتگاه های مارا پلینز و مارا توتو (Mara Plains and Mara Toto) : مارا پلینز به همراه ۲ اقامت گاه زیبای دیگر در منطقه حفاظت شده اُلار موتورگی  (Olare Motorogi) واقع شده است. این اقامت گاه ۵ ستاره به عنوان یکی از زیباترین  اقامتگاه های موجود در یک منطقه حفاظت شده به شمار می رود.  اقامت گاه مارا توتو با هفت تحت کوچک تر از مارا پلینز است، اگر به همراه خانواده یا دوستانتان سفر کردید، اقامت در مارا توتو به دور از شلوغی هتل ها و آرامش بخش خواهد بود. خدمه و کارکنان هردوی این اقامتگاه ها به حدی مهربان اند که آن ها را یکی از اعضای خانواده خود به حساب خواهید آورد.

۱۷.منطقه ملی حفاظت شده نایروبی : منطقه ملی حفاظت شده نایروبی که در ۷ کیلومتری شهر نایروبی واقع شده، تنها ۱۱۷ کیلومترمربع وسعت دارد اما زیستگاه گونه های جانوری بسیار نادری ازجمله گورخرها، زرافه ها و کرگدن ها به حساب می آید. این منطقه حفاظت شده یکی از معدود مکان های کنیاست که در آن می توانید گونه کرگدن های در حال انقراض را از نزدیک ببینید.

۱۸.پرورشگاه فیل و کرگدن های دیوید شلدریک (David Sheldrick) : شکار غیرقانونی همچنان اصلی ترین عامل کشتار فیل ها و کرگدن هاست. اگر به پرورشگاه دیوید شلدریک که در نزدیکی نایروبی واقع شده سری بزنید، این واقعیت دردناک بیش ازپیش برایتان آشکار خواهد شد. در این پرورشگاه بچه کرگدن ها و بچه فیل هایی که گاه عمر برخی از آن ها به کمتر از ۱ ماه می رسد، از دست شکارچیان غیرقانونی نجات داده شده و در اینجا نگهداری می شوند تا هنگامی که به اندازه کافی بزرگ شده و به طبیعت بازگردانده شوند. در این پرورشگاه می توانید به بچه فیل ها بطری های شیر بدهید و از نحوه گرفتن بطری توسط آن ها لذت ببرید.

۱۹.لحظه هایی پر از سکوت و آرامش : در جهان امروزی که ما با دغدغه های مدام، فشارهای گوناگون، مشغله های ثابت، حضور دائمی دوستان و هجوم شبکه اجتماعی مواجه ایم شاید درک لحظه های پر از سکوت که گاه تصادفاً برای ما به ارمغان می آیند، آسان نباشد. ازاین رو اگر به کنیا سفر کردید، فرصت تجربه چنین آرامشی را بر فراز آسمان ها از دست ندهید. هنگامی که سوار بالن های تفریحی کنیا شدید، دوربین و تلفن همراه خود را کنار بگذارید، و با دیدن مناظر چشم نواز و تجربه سکوت و آرامش آسمان، لحظه های پر معنایی را برای خود رقم بزنید.

زمانی برای مستی مرال ها

276986_orig

پارک ملی گلستان را اگر می‌خواهی از نزدیک ببینی، باید عاشقش باشی. گلستان آنقدر زخم دیده است که تاب کوچک‌ترین تلنگری را ندارد. باید آرام و بی سر و صدا پا به طبیعت هزار رنگ آن بگذاری و بی آنکه کسی از ساکنان پارک از حضورت برنجد، از زیبایی های طبیعت سرشار شوی.

گلستان، ساعت چند؟ سفر را نزدیک به یک ماه زودتر برنامه‌ریزی می‌کنیم تا شما هم بتوانید با برنامه‌ریزی دقیق در این جاده هم قصه ما شوید. گلستان را می‌شود همین لحظه هم قصد کرد و رفت و دید، اما ما می‌خواهیم درست زمانی در سایه‌سار جنگل‌هایش قدم بزنیم که بانگ مرال‌ها بر گوشه گوشه جنگل طنین انداخته باشد. محدوده زمانی شهریور ماه فصل جفتگیری مرال‌های گلستان است که آنها صدایی شبیه صدای گاو‌ها را از خود در می آورند. بنابراین بهترین موقع برای دیدن مرال‌های گلستان همین فصل «گاوبانگ» است. البته نظاره مرال‌ها تنها دلیل ما برای این سفر نیست.

کجا ساکن می‌شویم؟ این سفر را باید با بلد راه رفت. بنابراین از همین ابتدا سعی کنید به دنبال یکی از آژانس‌های معتبر باشید. تعداد محدود افراد باعث می‌شود که شما به راحتی و با کمین نشستن حیات وحش منطقه را ببینید. محلی که برای استراحت شما در نظر گرفته می‌شود ایستگاه محیط‌بانی است. ایستگاه‌های محیط‌بانی که از سوی محیط‌بانان در اختیار شما قرار می‌گیرد، بدون تخت است و در تعداد مشخص در آن، جا داده می‌شوید. بنابراین رعایت اصول زیست محیطی و احترام به محیط‌بانان زحمتکشی که برای چند روزی مهمان آنها هستیم، جزء‌ لاینفک اخلاق طبیعت‌گردی و ورزشی است.

چتر سبز درختان : طبیعت‌گردی تنها مشاهده آنچه می‌بینید نیست. بلکه کم‌کم باید یاد بگیرید که هر منطقه چه گونه‌های حیوانی و گیاهی در خود جا داده است. همگام شدن با آژانس‌های مسافرتی فرصتی به شما می‌دهد تا با این گونه‌ها آشنا شوید، اما به طور اجمال شما در جنگل گلستان با گونه‌های گیاهی بلوط،‌ بلند مازو، ممرز، ‌انجیلی، پلت‌، شیردار، کرکو، آزاد، اوری، توسکای قشلاقی، ‌کلهو، ‌انجیر، توت، ‌ملچ،‌ داغداغان، ‌‌ازگیل، ولیک، ‌زالزالک، ‌سیاه تلو، گوجه وحشی، شیر خشت، گردو، ‌تمشک، ‌انار وحشی، ‌‌گلابی وحشی، زرشک، ‌تاغ، ‌گز، ‌پرند، ‌کاروانکش، کلاه میرحسن،‌ گون،‌ چوبک،‌ درمنه،‌ خارشتر و ارس آشنا می‌شوید. دنیای حیوانات آن شما را با مرال،‌ شوکا،‌ خرس قهوه‌ای، ‌پلنگ، ‌خوک وحشی،‌ گربه‌جنگلی، تشی، آهو، ‌قوچ و میش،‌ پلنگ،‌ گرگ، روباه، کل و بز روبه‌رو می‌کند. آسمان آن هم پر از ماجرای پرواز پرندگانی چون قرقاول،‌ کبک،‌ تیهو،‌ زنگوله بال، کوکر سینه سیاه،‌ ابیا و بلدرچین، قرقی،‌ دلیجه، سارگپه پا بلند، ‌سارگپه،‌ عقاب دوبرار، ‌دال شیا، دال، عقاب دریایی دم سفید، مرادان، بالابان، هما، ‌دارکوب سیاه،‌ بلبل، ‌توکای باغی،‌ سهره‌ها، ‌سکاها،‌ زرده‌پره‌ها، ‌مگس‌گیرها، ‌زنبورک‌ها و دم‌سرخ‌هاست.

چه بپوشیم؟ طبیعت‌گردی بویژه دیدار از گونه‌های حیوانی رسم و رسوم خاص خود را دارد که حتما باید رعایت کنید وگرنه تنها وقت و هزینه خود را صرف کرده‌اید، بدون این‌ که به سرمنزل مقصود رسیده باشید. نخستین نکته‌ای که باید به خاطر بسپارید پوشیدن لباس‌های استتار جنگل است یعنی لباس‌هایی که با زمینه همخوانی داشته باشند و برگرفته از شکل و رنگ درختان است. در صورت نداشتن لباس‌های استتار از لباس‌های رنگ سبز زیتونی و در نهایت قهوه‌ای خاکی نه‌چندان روشن استفاده کنید. همچنین از پوشیدن لباس‌های سفید بخصوص و رنگ‌هایی که توجه حیوانات را به شما جلب می‌کند پرهیز کنید. یادمان باشد که حیوانات حواس بسیار قوی دارند و حضور انسان را در فاصله‌ای بسیار دور تشخیص می‌دهند. مساله دیگری که باید در این گونه سفرها به آن توجه داشت عدم استفاده از بوهاست. در تورهای حیات وحش استفاده از هر ماده تولیدکننده بو همانند عطر و ادکلن ممنوع است و هر گونه تجهیزات مولد صدا باید خاموش یا سایلنت کامل شود. یادمان باشد که یک نسیم آرام هم می‌تواند بوی انسان را به مشام حیوانات برساند و آنها را از ما دور کند، اما این همه آنچه باید رعایت شود نیست. برای این ‌که بتوان از نزدیک گونه‌های حیوانی را دید، باید از صحبت کردن در منطقه پرهیز کرد. البته سکوت برای کسانی که برای نخستین بار به تماشای حیوانی در زیستگاه‌ها می‌نشینند سخت، اما نتیجه آن خوشایند است. همچنین یادمان باشد که برای دیدار باید آرام و همراه و نزدیک به گروه حرکت کنیم. در غیر این صورت شانس یک دیدار هیجانی را از همسفران نیز گرفته‌ایم.

%d8%ac%d8%a7%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%af%db%8c%d8%af%d9%86%db%8c-%da%af%d9%84%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86-%d9%be%d8%a7%d8%b1%da%a9-%d8%ac%d9%86%da%af%d9%84%db%8c-%d8%a7%d9%84%d9%86%da%af%d8%af%d8%b1%d9%87-7

کوله‌بار : طبیعت‌گردی همچنان که آداب خاص خود را دارد، لوازم مخصوص به خود را هم می‌خواهد. کوله چند روزه برای حمل کیسه خواب، دمپایی و لوازم غیرضروری. همچنین کوله سبک برای سفر یک روزه به همراه وسایل ضروری. بنابراین بسته به تعداد روزهای سفر باید یکی از این کوله‌ها را روی کول بگذارید. علاوه بر آن به دلیل در دسترس نبودن کوله‌های بزرگ در طول سفر حتما وسایلی که فکر می‌کنند در طول مسیر به آنها نیاز ضروری دارند از داخل کوله‌های بزرگ چند روزه برداشته و در کوله‌های یک روزه همراه خود در داخل ماشین داشته باشند. پیاده‌روی یکی از اصول غیرقابل انکار این سفرهاست، بنابراین باید با کفش مناسب به این منطقه گام نهاد. کفش نیم بت یا کفش ساق بلند سبک می‌تواند انتخابی مناسب برای جنگل‌نوردی شما باشد. کلاه آفتابی، عینک آفتابی بنددار، کرم ضدآفتاب، لیوان، بشقاب، قاشق و… را حتما به همراه داشته باشید. همچنین به خاطر داشته باشیم برای رعایت مقدماتی‌ترین اصول حفاظت محیط زیست از آوردن ظروف یکبار مصرف به منطقه پرهیز کنید. علاوه بر آنچه در کوله سفر خود جا دادید، کوله شما باید باز هم جا داشته باشد. دمپایی، لوازم بهداشتی شخصی (مسواک، خمیر دندان، صابون سفری، شامپو و حوله) پتوی سفری، زیرانداز انفرادی، قمقمه آب و فلاسک چای انفرادی، دوربین عکاسی، سوت و چراغ‌قوه از دیگر لوازم این سفر است. در سفر به زیبایی‌های گلستان و بازدید از حیات وحش منطقه بسته به روزهای که در این منطقه می‌مانید هر روز بین ۶ تا ۸ ساعت پیاده‌روی دارید. بنابراین توان خود را بسنجید و بعد پا به پای جاده شوید. طبیعت‌گردی ریسک خودش را دارد هرچند بسیار کم و قابل چشم‌پوشی است، اما غیرممکن نیست بنابراین با توجه به این مساله با تورها همسفر شوید. همچنین اگر بیماری خاصی دارید حتما به مسوولان تور اطلاع دهید. بی‌اطلاعی آنها ممکن است منجر به اتفاقاتی شود که هیچ‌کس هم مسوول نیست جز خود شما.

همه زیبایی‌های این سفر : گلستان یکی از پارک ملی‌های منحصربه‌فرد ایران است که حیات وحش و گونه‌های گیاهی آن به تنهایی می‌تواند سالانه گردشگران بی‌شماری را به این سمت بکشاند. اما این همه زیبایی‌های این منطقه نیست. نمی‌شود جنگل رفت اما گوش جان به صدای آبشارهای آن نسپرد. اصلا جنگل بدون چشمه و رودخانه معنا نمی‌یابد. بنابراین بعد از تجربه هیجان‌انگیز و دیدار نزدیک با مرال‌های گلستان باید مسیر را به سمت آبشارهای منطقه رساند. آبشار قره‌سو و آبشار زیبای گلستان و جنگل‌های تنگه گل و باقی مناطق همانند آلمه و میرزا بایلو ازجمله نقاط دیدنی گم شده در جنگل‌های زیبای گلستان است که باید آنجاها را دید. موزه حیات‌وحش «تگه» حتما باید یکی از مقاصد شما باشد. بعد مسیر را به دشت «میرزابایلو» برسانید به تماشای خرامیدن آهوان. در دره «آلمه» هم به تماشای قوچ و میش‌های اوریال در سینه‌کش ماهورهای آلمه بنشینید. اما برای دیدار از این همه زیبایی مواج در پارک ملی گلستان باید با محیط‌بانان و مدیریت پارک هماهنگ شد. بگذارید از هر دوسو به شما خوش بگذرد و خستگی محیط‌بانان و مسوولان پارک در تن و جانشان باقی نماند.

چگونه به گلستان برویم؟ باز هم مثل همیشه مقصد را تهران می‌گیریم. قطار رفت‌وبرگشت تهران ـ‌ گرگان بهترین گزینه ما برای رفتن به این سفر است. البته می‌شود با ماشین شخصی هم این سفر را رفت. اما اگر شما به همراه آژانس‌ها به مسافرت می‌روید‌، معمولا آنها قصه را با قطار شروع می کنند. در گرگان هم اتوبوس‌های محلی است که شما را به گلستان و ایستگاه‌های محیط بانی می‌برد.